لوئیجی نونو
لوئیجی نونو | |
---|---|
![]() | |
اطلاعات پسزمینه | |
زاده | ۲۹ ژانویه ۱۹۲۴ ونیز |
درگذشته | ۸ مه ۱۹۹۰ ونیز |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Home_of_Luigi_Nono%2C_Zattere_al_ponte_Longo%2C_Dorsoduro%2C_Venice%2C_Italy_-Plaque.jpg/220px-Home_of_Luigi_Nono%2C_Zattere_al_ponte_Longo%2C_Dorsoduro%2C_Venice%2C_Italy_-Plaque.jpg)
لوئیجی نونو (به ایتالیایی: Luigi Nono) آهنگساز ایتالیایی در ۲۹ ژانویه ۱۹۲۴ در ونیز به دنیا آمد و در ۸ مه ۱۹۹۰ در همان شهر درگذشت.
او که یک چهره برجسته در آوانگارد اروپایی پس از جنگ بود، استقلال خود را از آن حلقه در اواخر دهه ۱۹۵۰ اعلام کرد و تعهد اجتماعی و سیاسی پرشور خود را از طریق پیشرفتهترین ابزارهای فنی، به ویژه الکترونیک، بررسی کرد. در حالی که پیامهای سیاسی در آثار او از اواخر دهه ۱۹۷۰ به بعد کمتر آشکار است، او در دهه آخر خود، از طریق تمرکز شدید مواد موسیقی و توجه دقیق به خود صدا، بر اساس نگرانیهای اخلاقی در مورد ادراک، ارتباطات و تعامل انسانی به دنبال شیوههایی از گوش دادن و اجرا بود که در سطح قابل درکی تجسم یابد.[۱]
لوئیجی نونو براساس تمایلات سوسیالیستیاش بسیار تلاش کرد تا موسیقی مجلسی و ارکسترال را به فضای کارخانهها ببرد. وی موفق به این کار شد اما این کنش تداوم نداشت و در نهایت تبدیل به پروژهای شکستخورده شد. نخبهگرایی موسیقی علمی و آکادمیک اروپا که هنرمندان را به شدت مشغول به خود کرده بود بزرگترین ضربه را بر پیکر خود وارد کرد.[۲]
زندگینامه
[ویرایش]نونو، متولد ونیز، عضو یک خانواده هنری ثروتمند بود. پدر و مادرش، ماریو نونو و ماریا مانتی، نامی مشابه پدر بزرگ پدریاش، نقاش لوئیجی نونو، یکی از نمایندگان مکتب ونیزی قرن نوزدهم، برای او انتخاب کردند.[۳] نونو پدربزرگش لوئیجی نقاش بود و عموی بزرگش اوربانو مجسمهساز – نونو از سنین پایین به تاریخ فرهنگی و هنر علاقه نشان داد. علاقه او به موسیقی توسط والدینش که موسیقیدانان آماتور بودند و دارای مجموعه قابل توجهی از قطعات ضبط شده بودند تشویق شد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ او آهنگسازی را نزد مالیپیرو در کنسرواتوار ونیز خواند، جایی که تأکید بر چند صدایی آوازی و سنت مادریگال، و همچنین آگاهی از موسیقی مکتب دوم وین، استراوینسکی و بارتوک وجود داشت. تجارب نونو از جنگ، اشغال نازیها و مقاومت برای پیشرفت عمومی او اساسی بود، در حالی که از نظر موسیقی ملاقات او با برونو مادرنا حیاتی بود. از سال ۱۹۴۶ به بعد آنها یک انجمن طولانی مدت ایجاد کردند. جامعه کوچکی از نوازندگان در اطراف آنها در ونیز بزرگ شدند که از طریق بررسی مبانی متضاد، هارمونیک و رسمی موسیقی هنری اروپا، هدفشان توسعه یک زبان موسیقی جدید بود. نقطه مرجع اصلی آنها لوئیجی دالاپیکولا بود که به نسل قبلی آهنگسازان ایتالیایی تعلق داشت و نونو در سال ۱۹۴۷ با او رابطه ای متقابل و دوستی برقرار کرد. این گروه بهطور خاص تمایلی به کشف و یادگیری از مکتب دوم وین داشتند.[۴]
برخی از آثار
[ویرایش]- پیروزی گِرنیکا برای کُر و ارکستر
- اعلامیه (مانیفست) موسیقی ۱ و ۲
- سوئیت کنسرت برای سُپرانو، کر و ارکستر
شنیدن آثار
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ Gianmario Borio (۲۰ ژانویه ۲۰۰۱). "Nono, Luigi" (به انگلیسی).
- ↑ سایت موسیقی ما. بازدید: اکتبر ۲۰۱۵.
- ↑ «Biografia». Luigi Nono (به ایتالیایی). دریافتشده در ۲۰۲۳-۱۰-۱۰.
- ↑ Gianmario Borio. "Nono, Luigi" (به انگلیسی).
پیوند به بیرون
[ویرایش]- آهنگسازان اپرا اهل ایتالیا
- آهنگسازان اپرای مرد
- آهنگسازان اهل ایتالیا
- آهنگسازان باله اهل ایتالیا
- آهنگسازان باله
- آهنگسازان دوازدهنغمهای و سریل
- آهنگسازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
- آهنگسازان کلاسیک اهل ایتالیا
- آهنگسازان کلاسیک مرد اهل ایتالیا
- آهنگسازان کلاسیک مرد
- آهنگسازان کوارتت زهی
- آهنگسازان موسیقی کلاسیک سده ۲۰ (میلادی)
- اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
- اهالی ونیز
- بیخدایان اهل ایتالیا
- کمونیستهای اهل ایتالیا
- موسیقیدانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
- موسیقیدانان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
- هنرمندان دویچه گرامافون
- زادگان ۱۹۲۴ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۹۹۰ (میلادی)